Tilbake
Sitering
Kort referanse
Garvorn i Hola. Norske sagn, ID 53120. https://www2.hf.uio.no/eventyr_og_sagn/index.php?id=53120
Utvidet referanse
Garvorn i Hola. Norske sagn, ID 53120. ML category: ml7005 (Den vesle børa). Collector: Ola Holen. Place: Romsdal. County: Møre og Romsdal. Archive signature: NFS Ola Holen 1, s. 15. Digital source: https://www2.hf.uio.no/eventyr_og_sagn/index.php?id=53120 Explorer record: https://ul-dhc.github.io/norwegian-folk-legends/legends/53120/
Garvorn i Hola.
NORSK ORIGINAL
Garvorn i Hola.
I Hola bodde einn gång einn mann so eitte Tore. Hann sto se gått, ha fleire tenara, å mykkje krøter ha n ao. So va de einn gång de dei kvinnfålkja so akta åt nå å ventern, tala om at dei haur nåkkån so for tutla å jekk oppå låvå å inni lø'n der å netn, å dei sa so sant va at dei torest slett ikkje ligg i fjøsa leinger. Hann Tore va hogga te finne ut kva dettann kunn vare, å so la n se oppå einn læmm åver låvå einn kveill fer å sjå ette. Tile å mårgån i grålysinninn kåmm der einn gamall mann inn på låvinn mæ ei urende lita bør so n la tå se. Hann såg so orimele gammall ut at n Tore aller ha sett nåkkånn so lidele gammall før. Då main sætte ne deinn urlitle børa, pusta n tongt å bar se: "Jøie me kor klar i e tå dessane børn". Hann Tore so låg oppå læmma å haure å såg dettann, log åt di main bar se fer så litle børn å sa uten å teinkje se fer: "De va no rett nåkkå å bli klar tå ao dettann". Då svara gamlingen: "Ja, synest du de, ska i no bære her i frå so mykkje so i fer he bore hit". Der mæ to main børa att å jekk. Da n Tore fekk teinkje se om, fersto n de va garvorn so ha vore der å angra grøtele på de n ha sagt, men då va de fer seint. Garvorn va allt gått, å ikkje såg n en att meir.
Allt ha gått fålkja på gara vel i hann fer, men frå dei daja beynte de ga tebakers på alle måta. Ikkje fekk dei gagn tå krøterå sine, å de eine oheille ette di andre kåmm på, so fålkje vart reint dusemang. Hann Tore vart meir å meir tagall. Å dagann sat n langa stønne fer se sjøl på ein stein nårpå elvabakkå å gløste nårpå Storfalle. Fer åre va omme, va n Tore dø. So to så'n, hann Helge, garn ette fara. Julkveiln va de nåkkånn oppe på Storåsa so ropa nei garn: "Kvann so e mann i Hola no?" Hann Helge haure de å svara sjøl: "De e n Helge". "Ja, då vill i kåmme heim att", svara de oppi Storåsa. Hann Helge so mæ einn gång fersto de va garvorn hann tala mæ, svara då: "Ja, kåmm, du ska vare velkåmminn ao". Same kveiln sætte n Helge ut både øl å mat åt garvora på deinn store heillå uti gara. Frå di daja beynte de gå fålkja på gara vel att, so so i gamle daga. Løkkå kåmm att.