Senos vecos laikos visi kustoņi runājuši. Bet viņu sarunas nepatika cilvēkiem. Kustoņi sagāja visi kopā un norunāja, kuŗam cilvēkam klausīt un kuŗam neklausīt. Tai laikā arī dzīvojis viens zemnieks, kas lopus briesmīgi mocījis. Lopi visi sarunājuši un aizbēguši no tā. Suņi palikuši ļoti bailīgi un blandījušies pa mežiem kā vilki. Vienu dienu tas zemnieks braucis pirkt jaunus lopus. Viņam bijis jābrauc caur mežu. Viņš bijis sapircis daudz govju, aitu un zirgu. Braucot caur mežu, viņa bijušie lopi sarunājuši, nobadījuši un saplosījuši savu saimnieku. Dievs palicis ļoti dusmīgs un atņēmis lopiem valodu. Vēl tikai Jāņu naktī var daži lopi sarunāties.

In alten Zeiten konnten alle Tiere sprechen. Aber ihre Gespräche gefielen den Menschen nicht. Die Tiere versammelten sich an einer Stelle und besprachen, welchen Menschen sie gehorchen wollten und welchen nicht. Zu der Zeit lebte auch ein Bauer, der Tiere sehr quälte. Das Vieh lief ihm fort. Die Hunde wurden wieder scheu und strichen wie Wölfe im Walde herum. Eines Tages mache sich der Bauer auf den Weg, neues Vieh zu holen. Er musste durch den Wald fahren. Er hatte viele Rinder, Schafe und Pferde gekauft. Als er durch den Wald fuhr, stürzten sich seine ehemaligen Haustiere auf ihn und zertrampelten und töteten ihren Bauer. Da wurde Gott sehr zornig und nahm den Tieren die Fähigkeit zu sprechen. Aber noch jetzt können einige Tiere in der Johannisnacht reden.