Reiz zaķis gājis pie Dieva sūdzēties, ka šim esot gŗūta dzīve, jo no visiem esot jābaidoties, pat no nieka vardes. Šis labāk iešot slīcināties. Dievs teicis: tā lai nu vēl nedarot, bet papriekš lai darot šitā: lai nogulstoties kaut kur krūmos, tuvu pie lauka, un lai gaidot, tikmēr šim piedzīšot vuškas (aitas). Tad lai lecot vuškās un lai stipri kliedzot. Zaķis tā arī izdarījis. Līdz ko ielēcis aitās, tā tās visas aizbēgušas kur kuŗā. Šis no priekiem sācis smieties ,bet tik stipri smejoties nabagam pārplīsusi lūpa. Tāpēc arī vēl šodien zaķis staigājot ar pāršķeltu lūpu.

Einmal begab sich der Hase zu Gott, um sich zu beklagen, dass er ein gar zu schweres Leben habe: vor allen müsse er sich fürchten, sogar vor einem geringen Frosch. Lieber wolle er sich dann ertränken. Gott sagte aber, das solle er noch nicht tun. Zuerst solle er Folgendes ausprobieren: er solle sich im Gebüsch in der Nähe der Schafweide hinlegen und abwarten, bis die Schafe auf die Weide kämen. Dann solle er mitten unter die Schafe springen und laut schreien. Der Hase tat es. Sobald er aber unter die Schafe gesprungen war, da liefen die Schafe auseinander und entflohen. Der Hase begann vor Freude zu lachen, aber beim Lachen platzte ihm die Lippe. Deshalb habe der Hase noch heute gespaltene Lippen.