Toreiz, kad ienaidnieki no Vāczemes iebrukuši, tie atveduši jaunu sēklu līdz: — gušņu sēklu, piedāvādami vienam šejienietim to par skaistām puķu sēklām. Tas, nejēga, ticējis — nopircis tādu tiesiņu. Dārgo sēklu tad iebēris sviesta cibā, pārvedis mājā — iesējis rūpīgi dārziņā vislabākā vietā. Puķe ātri dīgusi, ātri zēlusi, vēl ātrāki uzziedējusi sarkani zilganiem ziediņiem un tad sākusi tik briesmīgi ātri vairoties, ka visi kaimiņi ar šo puķu sērgu aplaisti — ne iznīcināt vairs. Vēl šodien šī dārgā puķe, ko tas tur sapircies, mūsējiem par nižģekli.

Damals, als die deutschen Feinde ins Land einbrachen, brachten sie eine neue Sorte Samen mit: den Distelsamen, den sie einem Hiesigen als Blumensamen anboten. Der Dummkopf glaubte es ihnen und kaufte ihnen etwas davon ab. Er schüttete den teueren Samen in seine Butterdose und brachte ihn heim, um ihn an der besten Stelle im Garten auszusäen. Der Samen keimte schnell, wuchs rasch und blühte bald mit violetten Blüten. Die Blume begann sich so schnell zu vermehren, dass alle Nachbarn von ihr heimgesucht wurden. Sie ließ sich einfach nicht vernichten. So ist die kostbare Blume, deren Samen damals gekauft wurden, noch heute eine Plage für die hiesigen Menschen.