Sensenajos laikos zemes nebijis. Pats Dievs, staigādams pa pasauli, sadomājis radīt zemi, bet nezinājis, kā to izdarīt. Pat galu galā izgudrojis, ka vajagot zemi ar sēšanu iesēt. Kā domāts, tā arī darīts. Piebēris skalenīti smilšu un gājis sēdams. Jau tikko bijis arī iesējis, zeme augusi tāda līdzena. Nebijis neviena kalna, ne lieknas, ne grāvja. Te — kur bijis nebijis — pieskrējis Velns un vaicājis: "Ko te dari?" Dievs atsacījis, ka zemi sēšot. Tad sacījis: "Iedod man arī kādu sauju iesēt." Dievs, nekā ļauna nedomādams, atļāvis. Tas kā grābj, kā sviež, tā pieaug visādi kalni.

In uralten Zeiten gab es noch keine Erde. Gott selbst wandelte durch die Welt und beschloss, die Erde zu schaffen, aber er wusste noch nicht, wie er es machen sollte. Schließlich kam er auf den Gedanken, die Erde zu säen. Gedacht, getan. Er schüttete Sand in ein Spankörbchen und begann zu säen. Kaum ausgesät, begann die Erde zu wachsen und wurde ganz glatt und eben. Es gab keine Berge, keine Täler, keine Schluchten. Auf einmal kam der Teufel und fragte Gott: "Was tust du da?" Gott antwortete, dass er die Erde säe. Da bat der Teufel: "Gib mir auch eine Handvoll Sand, ich möchte auch säen!" Gott dachte nichts Arges und erlaubte es ihm. Der Teufel ergriff den Sand und warf ihn hin. Wo er ihn hinwarf, da erwuchsen Berge.