Senos laikos Dievs valdījis par itin visu pasaulē: bijis visu kungs. Bet šī Dieva visvarenība nepatikusi Vējam. Vienu dienu tas gājis pie Dieva ar kādu sūdzību, bet Dievs nav viņu pieņēmis. Tad Vējš tā pārskaities, ka pūzdams, elsdams skrējis projām raudams sev līdz smiltis, mālus un akmeņus. Redzēdams Vēja briesmīgo rīcību, Dievs drusku nobijies un uz ātru roku lūdzis Vēju atpakaļ. Vējš arī apstājies pūst, un tā nu smiltis, māli, akmeņi — viss līdznestais palicis uz vietas: nokritis zemē. Tā vēl šobaltdien Vējš dusmu brīžos nes visu ko līdz: grib ar to iebaidīt vareno Dievu debesīs.

In alten Zeiten herrschte Gott über alles in dieser Welt. Er war der Herr über die ganze Schöpfung. Aber diese Alleinherrschaft Gottes gefiel dem Wind nicht. Eines Tages begab er sich mit einer Klage zu Gott, aber Gott ließ ihn nicht zu sich. Da wurde der Wind so zornig, dass er keuchend und ächzend davonlief, wobei er Erde, Ton und Steine mit sich riss. Als Gott das schlimme Treiben des Windes sah, erschrak er ein wenig und bat den Wind zurückzukehren. Der Wind hörte gleich auf zu blasen, und so fiel alles, was er mitgerissen hatte, auf die Erde. Noch heute pflegt der Wind, sobald er erzürnt ist, alles, was er packen kann, mitzureißen: Damit möchte er den allmächtigen Gott im Himmel erschrecken.