Kad Ādams bijis apgrēkojies un Dievs viņu izdzina no Ēdenes dārza, tad šis, aukstuma un bada mocīts, klejojis šurp, turp apkārt. Kādā dienā viņam nejauši ienācis prātā uzcelt sev būdu, lai nebūtu jācieš no lietus un sniega. Šim nolūkam viņš izraudzījis tādu pakalnīti, uz kuŗa bijuši ciņi un akmeņi. Te tas, kādu cini noraudams, atradis vienu lietu, kas bijusi pēdu gaŗa. Viņš to paņēmis un sviedis, nekā nedomādams, projām. Lietai pret akmeni krītot iešķīlusies uguns un aizdegusies sūna. Vēlāk Ādams ar minēto lietu uzšķīlis uguni, no kuŗas dabūjis patīkamu siltumu. Kā veci ļaudis stāsta, tad minētā lieta esot bijis tērauda gabaliņš.

Nachdem Adam gesündigt und Gott ihn aus dem Garten Eden vertrieben hatte, trieb er sich, von der Kälte und vom Hunger geplagt, in der Welt herum. Eines Tages fiel ihm ein, eine Hütte zu bauen, um nicht unter Regen und Schnee zu leiden. Er wählte einen kleinen Hügel aus. Auf dem Hügel gab es viele Erdklumpen und auch viele Steine lagen dort herum. Beim Wegräumen eines Klumpens fand er ein etwa fußlanges Ding. Er hob es auf und — ohne sich dabei etwas denken — schleuderte er es fort. Das Ding schlug gegen einen Stein, Funken sprangen hervor und das Moos fing Feuer. Später erzeugte Adam mit demselben Ding Feuer, das ihm angenehme Wärme gab. Alte Leute erzählen, dass das Ding ein Stückchen Stahl gewesen sei.