Dievam bija uguns izdzisusi. Dievs sūtījis bezdelīgu pēc uguns uz elli pie Velna. Bezdelīga arī aizgāja, bet zvirbulis, lielais uguns sargs, uguni nedod. Bezdelīga noslēpusies, un līdz ko zvirbulis apgriezies sāņus, paķērusi uguns pagali un devusies prom. Zvirbulis šai pakaļ, ieķēries astē un izrāvis lielu robu. No tā laika arī bezdelīgai robs astē. Lielā steigā un vējā tā arī apsvilinājusi pakakli, kas vēl arvienu ir brūna kā apsvilusi. Bet zvirbulis skrējis tai nopakaļis līdz debess vārtiem, saukdams: "Čivī, čivī, atdod manu uguni." Tā arī tas vēl tagad uzsaucot, kad ieraugot bezdelīgu laižamies.

Gott war das Feuer ausgegangen. Da schickte er die Schwalbe in die Hölle zum Teufel. Die Schwalbe flog zur Hölle, aber der Sperling, der das Feuer bewachte, gab ihr nicht davon. Die Schwalbe versteckte sich. Sobald der Sperling sich abwandte, ergriff sie ein brennendes Holzscheit und flog davon. Der Sperling verfolgte sie und riss ihr eine große Lücke in den Schwanz. In der großen Eile und im Wind sengte sie sich die Kehle an, die noch heute bräunlich wie angesengt aussieht. Seit der Zeit hat sie auch eine große Lücke im Schwanz. Der Sperling verfolgte sie bis zur Himmelspforte und rief immerzu: "Tschivi, Tschivi, gib mir mein Feuer zurück!" So ruft er noch jetzt, sobald er die Schwalbe erblickt.