Mētrienas muiža ir uz līka ezera krasta. Ezers izskatās kā desa. Stāsta, ka viņš esot šā cēlies. Tur bijis līdzens klajs, kur tagad ezers. Šai apkārtnē dzīvojis nāvīgi nejauks Velns, kas neļāvis miera nevienam. Dievam šāda rīcība nepatikusi. Viņš nolēmis šo spēli izbeigt. Kādu dienu nokāpis pie Velna un šie abi likušies kopā, bet Velns izrādījies stiprāks, un Dievam bijis jābēg. Velns meklējis akmeni, ko sviest Dievam pakaļ, bet dabūjis tikai desu, ko nupat pats bija ēdis. Ķēris to pašu un laidis. Desa aizsprukusi gaŗām un iesitusi zemē dobi No lielās laušanās un skriešanas šim tecējušas sviedru straumes un pieplūdinājušas izsisto dobi. No tā laika ir arī Muižas ezers, uz kuŗa krasta būvēta Mētriena.

Das Mētriena-Gut befindet sich am Ufer eines Sees. Der See sieht wie eine Wurst aus. Man erzählt, dass er auf folgende Weise entstanden sei. — Dort, wo sich heute der See befindet, war früher eine Ebene. In jener Gegend lebte ein furchtbar böser Teufel, der keinen Menschen in Ruhe ließ. Gott missfiel sein Benehmen sehr. Er wollte seinen bösen Streichen ein Ende machen. Eines Tages stieg er zu dem Teufel hinunter und, beide begannen, mit einander zu ringen, aber der Teufel erwies sich als der stärkere, und Gott war gezwungen, die Flucht zu ergreifen. Der Teufel suchte nach einem Stein, den er Gott nachschleudern wollte, aber er fand nur die Wurst, von der er eben abgebissen hatte. Da schleuderte er Gott die Wurst nach. Die Wurst flog an Gott vorbei und schlug eine tiefe Delle in die Erde. Der Schweiß, der ihnen beiden beim Ringen und Laufen geflossen war, füllte die eingeschlagene Delle. Seit der Zeit befindet sich an der Stelle der Muižas-See, an dessen Ufer das Mētriena-Gut errichtet wurde.