Reiz pats Jods gribējis Daugavā visus laiviniekus izpostīt: viņš apsēdies Daugavā uz viena akmens un kuŗš laivinieks nu gaŗām būtu braucis, to būtu izputinājis. Tad Pērkons melnā mākonī sadomājis Jodam uzbrukt; bet šis — tiklīdz Pērkonu pamanījis — laikā pazudis viļņos. Tā tas vairāk reizu atkārtojies. Te vienu dienu Pērkons sagudrojis citādi nēģelim piekļūt: viņš nogājis pie viena Daugavas laivinieka un pierunājis to, lai novestu viņu līdz tam un tam akmenim. Laivinieks mierā. Abi nu iesēdušies laivā un braukuši. Piebraukuši Joda akmenim tuvāk, te Pērkons piepēši spēris ar milnu tā Jodam, ka šis kaukdams novēlies no akmens un iekritis Daugavas dziļumos. Krītot Jodam vēl bija palicis uz akmens zelta gredzens. Šo gredzenu Pērkons atdevis laiviniekam par atmaksu, ka viņu vizinājis.

Einmal wollte Jods (der Schwarze) die Bootsmänner der Daugava (Düna) vernichten. Er setzte sich auf einen Stein, der aus dem Wasser herausragte, und schickte sich an, jeden Bootsmann, der vorbeifahren würde, zu zerschmettern. Da beschloss Pērkons, in einer schwarzen Wolke gehüllt, den Jods zu überfallen. Aber sobald der Jods den Pērkons bemerkte, verschwand er ins Wasser. So wiederholte es sich viele Male. Eines Tages beschloss Pērkons, dem Bösewicht auf eine andere Weise an den Kragen zu gehen. Er suchte einen Bootsmann auf und überredete ihn bis zu dem und dem Stein zu rudern. Der Bootsmann war damit einverstanden. Sie fuhren dicht an den Stein des Jods heran, und nun holte der Pērkons gewaltig mit seiner Keule aus und versetzte dem Jods einen solchen Schlag, dass er heulend von dem Stein rollte und in die Tiefe der Daugava (Düna) versank. Der goldene Ring des Jods war aber auf dem Stein zurückgeblieben; Pērkons schenkte den Ring dem Bootsmann als Lohn dafür, dass er ihn gefahren hatte.