Gaujienas pagastā, priekš daudz daudz gadiem bijis milzīgs ozols, ko saukuši par Svēto ozolu. Ar ozola zīlēm un lapām dziedinājuši visādas kaites. Ozolam neviens nedrīkstējis aiztikt, visi baidījušies no nelaimes un posta. Beidzot valdība likusi ozolu nocirst. Neviens nav uzdrošinājies viņam aiztikt, beidzot toreizējais mācītājs Hērvāgens kopā ar krievu mācītāju ķērušies pirmie pie ozola ciršanas. Kad ozols bijis nocirsts, tad to sadedzinājuši. Tagad neviens vairs lāga neatminot, kurā vietā Svētais ozols bijis.

In Gaujiena stand vor vielen, vielen Jahren eine gewaltige Eiche, die man auch die Heilige Eiche nannte. Mit den Eicheln und mit den Blättern der Eiche konnte man verschiedene Krankheiten heilen. Niemand wagte die Eiche anzurühren, alle fürchteten sich vor Unglück und Not. Aber schließlich befahl die Regierung, die Eiche zu fällen. Niemand wagte jedoch, der Eiche die Axt anzulegen. Schließlich machte sich der damalige Pfarrer Herwagen zusammen mit dem russischen Pfarrer an die Arbeit. Nachdem die Eiche gefällt worden war, wurde sie verbrannt. Heute weiß niemand mehr mit Sicherheit, an welcher Stelle die heilige Eiche damals gestanden hat.