Vecajam pūķim, Tāmiņam, bijuši divi dēli. Vecais mirdams savu mantu gribējis atstāt saviem dēliem, bet tie nepieņēmuši, par ko vecais ļoti gŗūti miris Pēc nāves katru nakti, kamēr tas nebijis vēl apglabāts, nācis pie dēliem un sacījis: "Dēli, pieņemiet pūķi, šo labo mājas rūķi." Dēli nepieņēmuši. Svētdienā veci uz kapu vadot, sacēlusies liela vētra, nosviedusi zārkam vāku un vecā Tāmiņa līķi aiznesusi, nezin kur. Otrā svētdienā vecākais dēls gājis uz baznīcu. Te nācis viņam tēvs pretī un sacījis: "Dēls, pieņem pūķi, šo labo mājas rūķi. Ja to nedarīsi, slikti klāsies." Dēls nepieņēmis. Mājās pārgājis, tas atradis visas ēkas un mantas pelnos. Visi raudājuši un klieguši, bet dēli sacījuši: "Labāk nabags ar Dieva palīgu, nekā bagāts ar velna mantu."

Der alte Tāmiņi-Bauer, der einen Drachen hielt, hatte zwei Söhne. Als der Alte starb, wollte er seinen Reichtum seinen Söhnen hinterlassen, aber die nahmen ihn nicht an. Deshalb hatte der Alte ein sehr schweres Sterben. Nachdem er gestorben, aber noch nicht begraben war, erschien er den Söhnen jede Nacht und bat sie: "Söhne, nehmt den Drachen, den guten Hausgeist, an." Aber die Söhne nahmen ihn nicht an. Am Sonntag, als der Alte zum Friedhof gebracht wurde, erhob sich ein großer Sturm, die den Deckel vom Sarg riss und den Leichnam des alten Tāmiņi-Bauern davontrug — niemand weiß, wohin. Am nächsten Sonntag begab sich sein ältester Sohn zur Kirche. Sein Vater kam ihm wieder entgegen und sprach: "Lieber Sohn, nimm den Drachen, den guten Hausgeist an, andernfalls wird es dir schlecht ergehen." Der Sohn nahm ihn nicht an. Als er heimkam, fand er anstelle seines Hofes nur Asche. Alle weinten und jammerten, aber die Söhne sagten: "Lieber mit Gottes Hilfe arm, als mit Hilfe des Teufels reich."