Bīš vienc tāds svēts vīrs, kas redzēš tādas lietas, ko citi mirstīgie neredzēši. Viņč baznīcā redzēš, ka velli uz jēlas govs ādas pierakstīši visus tos, kas gulēši un smēšies. Reiz akal svētulis skatījies, kā velli baznīcā rakstīši. Šoreiz gulētāju un smējēju baznīcā bīš tik daudz, ka velli pierakstīši pillu visu govs ādu un nebīš vair rūmes rakstīt. Velli nu iekoduši govs ādu zobos un stīvēši lielāku. Tas skats bīš tik jocīgs, ka svētulis nevarēš noturēties un ar iesmējies. Velli tūlī svētuli ar pierakstīši uz govs ādas. No tā laika svētulis vair nevarēš baznīcā redzēt, kā velli pieraksta gulētājus un smējējus. Viņč nu bīš tāds pats grēcinieks kā visi citi.

Es lebte einmal ein so heiliger Mann, der viele Dinge sah, die andere Leute nicht sehen konnten. In der Kirche sah er, wie Teufel alle diejenigen, die dort lachten oder gar einschliefen, auf einer ungegerbten Kuhhaut aufschrieben. Einmal sah der fromme Mann wieder, wie die Teufel in der Kirche schrieben. Diesmal gab es so viele Schläfer und Lacher, dass die Kuhhaut bald voll war. Da nahmen die Teufel die Kuhhaut zwischen die Zähne und versuchten sie zu dehnen. Das sah so komisch aus, dass auch der Fromme sich nicht zurückhalten konnte und auflachte. Da schrieben die Teufel auch ihn auf. Seit der Zeit konnte der Fromme in der Kirche nicht mehr sehen, wie die Teufel die Schläfer und Lacher aufschrieben. Denn jetzt war er selbst genau so ein Sünder wie die Anderen auch.