Veļi rādoties īpaši pie kapsētām, bet arī dažās citās vietās, ja cilvēks kāds ap pusnakti viens pats iet jeb brauc. Tā reiz viena māte pusnaktī braukusi kapsētai gaŗām. Tad miroņi nākuši laukā un sākuši ķēmoties. Viņai palicis bail — sākusi tēva reizi skaitīt, skubinādama pie tam zirgu uz priekšu: "Mūsu — nu! tēvs — nu! debesīs — nu!" un tad miroņi atkāpušies.

Die Manen pflegen sich besonders in der Nähe von Friedhöfen zu zeigen, aber sie lassen sich auch an anderen Orten sehen, wenn ein Mensch um Mitternacht allein zu Fuß oder zu Pferd unterwegs ist. Einmal fuhr eine Mutter um Mitternacht an einem Friedhof vorbei. Die Toten kamen heraus und begannen ihre Possen zu treiben. Da bekam sie Angst und begann das Vaterunser zu beten, wobei sie auch das Pferd ermunterte, schneller zu laufen: "Vater —Nuh! unser —nun! im Himmel —nun!" Da wichen die Manen zurück.