Vienai mātei nomiris bērns. Bet māte, katru svētdienu baznīcā iedama, gājusi bērna kapu apraudzīt. Reiz atnākusi baznīcā itin agri (nebijusi vēl sākta); tādēļ gājusi kapsētā pakavēties: nometusies ceļos un skaitījusi lūgšanu. Bet kad atkal cēlusies augšā, dzirdējusi savādi čakstam (čabam), it kā daudzi paceltos tāpat kājās, kā viņa cēlusies. Paskatījusies atpakaļ — ko ieraugot — miroņi kājās. Sākusi bēgt; bet miroņi dziedādami pakaļ. Līdz pirmam tiltiņam atskrējuši, tad atstājušies gan; tomēr sieva drīzi vien nomirusi.

Einer Mutter starb ihr Kind. Jeden Sonntag, als die Mutter zur Kirche ging, besuchte sie auch das Grab des Kindes. Einmal war sie zu früh zur Kirche gekommen, deshalb ging sie noch vor dem Gottesdienst zum Friedhof. Sie kniete sich (am Grabe) hin und sprach ein Gebet. Als sie sich wieder erhob, hörte sie ein sonderbares Rascheln, so, als würden sich viele andere ebenfalls erheben. Als sie sich umsah, erblickte sie viele Tote, die sich erhoben hatten. Sie ergriff die Flucht. Aber die Toten eilten ihr singend nach. Sie verfolgten sie bis zur ersten Brücke, dann ließen sie von ihr ab. Doch die Frau starb bald darauf.