Viena meita bīsi par saimnieci un viņas vecā māte viņai klā(t) dzīvāsi. Bet tā meita daudzreiz to māti kūlusi ar žagarim. Un tas gadījies, ka meita papriekšu nomirusi, nekā tā māte un nu glabājuši. Bet kā kapu beidz aizrakt, tā meitas roka iznāk no kapa un paliek virspusē. Gan nu rakuši otru, trešu reizi, bet nākusi un nākusi ārā no kapa. Nu gāsi māte pie kapa un sukāsi meitas roku ar rīkstēm. Kad māte tikdaudz sitienu rokai bija uzsitusi, cik meita, dzīva būdama, mātei bija situsi, tad roka iegājusi dibinā un nekad vai(rs) nav nākusi ougšā.

Eine Frau war Bäuerin, ihre alte Mutter aber lebte bei ihr. Aber die Tochter prügelte ihre Mutter oft mit Ruten. Die Tochter starb noch vor ihrer Mutter. Sie wurde begraben. Als man das Grab zugeschaufelt hatte, kam der Arm der Tochter aus dem Grabe hervor und blieb über der Erde liegen. Man begrub ihn ein zweites, ein drittes Mal, aber immer wieder kam er aus dem Grab hervor. Nun trat die Mutter an das Grab und schlug den Arm der Tochter mit Ruten. Nachdem die Mutter ihm so viele Schläge aufgezählt hatte, wie die Tochter ihr zu Lebzeiten verabreicht hatte, verschwand der Arm ins Grab zurück und kam nie wieder hervor.