Bērnam piedzimstot, Dievs novēlot katram savu īpašību un amatu, kādam tam dzīvojot jābūt. Vienai mātei bijuši trīs dēli, kas visi mazi nomiruši. Māte pēc viņiem gauži bēdājusies. Te viņai kādā naktī sapnī viņas trīs dēli un sacījuši, ka šos Dievs esot apžēlojis mūžīgi; jo šeit laicīgi dzīvojot šie tikai būtot par ļaundariem. Vecākais sacījis, ka šis būtu par zagli, vidējais dzērājs un jaunākais slepkava. Kad māte rītā uzmodusies, tad no tās reizes viņa pēc saviem bērniem nekad vairs neraudājusi.

Wenn ein Kind geboren wird, so bestimmt Gott seine Eigenschaften und seine Arbeit oder sein Handwerk, das es im Leben ausüben soll. Eine Mutter hatte drei Söhne, die alle jung gestorben sind. Die Mutter trauerte sehr um sie. Einmal erschienen ihr ihre drei Söhne im Traum und sagten, dass Gott sie aus Barmherzigkeit für immer zu sich genommen habe: hier auf Erden wären sie zu Verbrechern geworden. Der älteste Sohn sagte, dass aus ihm ein Dieb, der mittlere — dass aus ihm ein Trinker und der jüngste, dass aus ihm ein Mörder geworden wäre. Seit der Nacht hat die Mutter nie mehr nach ihren Kindern geweint.