Reiz bīš vienc tāds saimnieks un tas ne Dievam ticēš, ne ar baznīcā gāš. Bet nu vienu svētdienas rītu saimnieks atkritis atmiegā un pa sapinim šis nu bīš ellē un tur nu tā redzēš. Tur nu ellē bīš dau cilvēku un visi tādi bēdīgi vie staigāši un tie, kas Dievam neticēši, tie staigāši ar mellām mutēm, un tās meitas, kas savus bērnus nomušīšas, tās akal bērnus nesušas zobos un tā staigāšas riņķī. Ka nu saimnieks pamodies, ta bīš varēn nobijies un tūlī jūdzis zirgu un braucis uz baznīcu. No tās reizas saimnieks sācis Dievam ticēt un katru svētdienu braucis uz baznīcu.

Es lebte einmal ein Bauer, der weder an Gott glaubte noch in die Kirche ging. An einem Sonntagmorgen sah der Bauer jedoch im Traum, dass er in die Hölle gelangt war. In der Hölle sah er viele Menschen, die alle betrübt herumgingen. Die Menschen, die nicht an Gott geglaubt hatten, gingen schmutzig und ungewaschen herum und die jungen Mädchen, die ihre Kinder umgebracht hatten, mussten ihre Kinder in den Zähnen tragen. Als der Bauer erwachte, war er sehr erschrocken, spannte sogleich das Pferd an und fuhr zur Kirche. Von der Zeit an begann er an Gott zu glauben und fuhr jeden Sonntag zur Kirche.