Pa Sērpils Krievu purvu — netālu no Krieviņu mājām — reiz iegadījies naktsvidū muižas rijniekam Jonāsam iet. Tikko bijis tuvāk turienes lielajam akmenim, te Krievu purvā sācis briesmīgi šņākt un šalkt, pēc viesuļa troksnis izlicies. Rijnieks bailēs izsteidzies uz ceļa — troksnis apklusis; bet nu pamanījis lielu, melnu suni pa priekšu tekam. Sagrābis akmeni un metis suņam, bet akmens suņam netrāpījis, rūkdams nācis atpakaļ un trāpījis pašam sviedējam pa roku: roka dikti aizsāpējusies. Pēc tam suns tūlīt pārvērties atkal par viesuli un šņākdams ieskrējis purvā atpakaļ. Bet roka rijniekam visu mūžu sasāpējusi.

Einmal musste der Darrofenheizer des Gutshofes, Jonāss, mitten in der Nacht durch den Krievu purvs (Russen-Sumpf) von Sērpils — unweit des Krieviņi- Bauernhofes, gehen. Als er sich dem großen Stein des Moores näherte, begann es in der Luft zu rauschen und zu brausen, als hätte sich ein Sturm erhoben. Der Darrofenheizer lief in seiner Angst auf die Straße hinaus — da verstummte das Brausen. Aber da bemerkte, dass ein großer schwarzer Hund vor ihm herlief. Er hob einen Stein auf und schleuderte ihn nach dem Hund, der Stein traf den Hund jedoch nicht sondern flog auf den Werfer zurück und traf seine Hand, an der er heftigen Schmerz verspürte. Gleich darauf hatte der Hund sich wieder in einen Sturm verwandelt und brauste in das Moor zurück. Dem Darrofenheizer tat die Hand sein ganzes Leben lang weh.