Reiz viens vecis gribēš iet uz māju un sācis neganti maldīties. Tikmē maldījies, kamē danācis pie Zaķu muižas (Aumeisteru pagastā) un nu pats brīnējies, kur tik neredzēti jauka muiža, kādu vē ne savā mūžā nebīš redzēš. Vecis gāš akal. Gāš gāš un akal iznācis pie Zaķu muižas. Gāš vē trešo lāgu un akal atnācis apakaļ vecā vietā. Nu vecis manīš, ka šo vadā, un noskaitīš tēva reizi. Kā noskaitīš, tā tūlī pazinis, ka tā muiža ir Zaķu muiža. Nu vais nelikusies ne tik jauka, ne smuka un bīsi sen pazīstama. Tā, lūk, kādreiz gadās, ka jāstaigā pa pašu nakts vidu! Dažreiz jau gadās pāriet pār ļaunām pēdām un ta ar tūlī sākas vadāšana.

Ein alter Mann, der nach Hause gehen wollte, hatte sich heillos verirrt. Er irrte so lange herum, bis er schließlich an der Zaķu muiža (Hasen-Gut) von Aumeisteri gelangte und nun sich wunderte, wie er auf ein so schönes Gut gekommen sei: ein solches hatte er noch nie in seinem Leben gesehen. Dann ging er weiter. Er ging und ging und kam wieder zum Hasengut. Jetzt machte er sich ein drittes Mal auf den Weg, kam jedoch nach einer Weile wieder auf dem Hasengut an. Jetzt merkte der Alte, dass er irregeführt wurde, und betete das Vaterunser. Nachdem er das Vaterunser gebetet hatte, erkannte er das Hasengut, und nun kam es ihm weder so schön noch so prächtig vor — er kannte es schon lange. So ergeht es einem manchmal mitten in der Nacht! Wenn man dabei in böse Spuren tritt, wird man irregeführt.