Večam bīš pulka naudas. Ka šim jau nāve bīsi zobu galos, ta vis naudas nevēlēš nevienam pašam ar, bet vē pats ar savām kājām aizvilcies no lāvīnas uz rijas krāsns priekšu, iekasis pelnos naudu un novēlēš: "Mana rocīna iekasa, mana lei izkasa!" Večam bīš dēls un tas pa šķirbu nolūrējies, kā vecis darās. Šis nu noskatīš labu reizi, ka nevienc neredz, un sācis meklēt naudu. Bet kā nedabūš, tā nedabūš rokā. Nauda šim nedevusies rokā. Ka nu nomiris vecis, tā dēls šo aizstiepis pie pavarda un ar veča roku vilcis pār pelniem un skaitīš: "Mana rocīna iekasa, man lei izkasa!" Ka dēls trešo reiz ar veča roku vilcis pār pelniem, tā ar izvēlies veča naudas zutis.

Ein alter Mann hatte viel Geld. Obwohl er bereits mit einem Bein im Grabe stand, gönnte er niemandem sein Geld. Er schleppte sich noch zur Korndarre und verscharrte das Geld in der Asche des Darrofens, indem er sprach: "Mein Händchen hat es verscharrt, mein Händchen soll es wieder herausholen!" Der Alte hatte einen Sohn, und der Sohn hatte durch die Türritze alles beobachtet. Als niemand es sah, begann er nach dem Geld zu suchen. Aber er konnte und konnte es nicht finden. Das Geld ließ sich von ihm nicht finden. Sobald der Alte gestorben war, zog der Sohn mit dessen Hand durch die Asche und sprach: "Mein Händchen hat es verscharrt, mein Händchen soll es wieder herausholen!" Als er zum dritten Mal die Hand des Alten durch die Asche zog, rollte das Geldsäckchen aus der Asche hervor.