Saimnieka tēvs vārdzis un nīcis un nomirt vē nevarēš, bet mantas nevienam nevēlēš. Reiz saimnieka tēvs visus aizstellēš uz darbu un vienc pats vie mājā palicis. Bet dēls vis negāš un tēvam nemanot uzlīdis uz rijas krāss un noslēpies. Toreiz vē pa tām rijām cilvēki dzīvāši. Ka nu tēvs noskatīš, ka visi ir pie darba prom, tā aizgāš līdz krāss bedrei, iekasis naudu bedrē, trīs reiz ar pakaļu uzsitis uz tās vietas un novēlēš tā: "Ar to pašu atslēgu, ko aizslēdza, lei atslēdz!" Dēls no krāss augšas visu redzēš un dzirdēš. Ka tēvs nomiris, tā dēls šo izcēlis no vietas un uzsitis ar šā pakaļu trīs reizas uz tās vietas, kur tēvs naudu apracis un tūlī naudu dabūš rokā.

Der Vater des Bauern kränkelte schon lange, konnte jedoch nicht sterben. Sein Geld wollte er niemandem hinterlassen. Einmal schickte er alle an die Arbeit und blieb allein zu Hause. Aber der Sohn begab sich nicht an die Arbeit, sondern versteckte sich heimlich auf dem Darrofen. Als der Vater glaubte, dass alle an die Arbeit gegangen waren, ging er in die Korndarre und verscharrte sein Geld vor dem Darrofen. Dann stiess er dreimal mit seinem Hintern an die Stelle und sprach: "Aufschließen wird man nur mit demselben Schlüssel können, mit dem ich abgeschlossen habe!" Der Sohn auf dem Darrofen hatte alles gesehen und gehört. Als sein Vater gestorben war, brachte er ihn in die Korndarre und schlug dreimal mit seinem Hintern auf die Stelle, an der er das Geld vergraben hatte. Sogleich konnte er das Geld finden.