Mēdzūlas Bullēnos, uz Vermju mājas robežām, atrodas maza nedziļa gŗava, apaugusi skuju un lapu kokiem. Bijusi pavasaŗa, arājs dzinis savu vagu, te uz reizi lēniem soļiem no grāvja iznāk skaista slaika jumprava. Pienākusi arājam jo tuvu klāt, sāk to uzbildināt un vilināt vilina pie sevis. Arājs, būdams bailīgs un vecu stāstu iebaidīts, nezin kāda liksta no tā varot celties, neiedrošinājies tai tuvoties. Jumprava tad it kā saskaitusies, lēni atkal ielaidusies zemē un arājs tikai šos vārdus vēl dabūjis dzirdēt: "Kaut tu, puisīti, jel tikai ar pātagas galu būtu pie manis piedūries, tad tu nu jau būtu jo bagāts cilvēks. Es būtu pārvērtusies par naudas mucu." No tās dienas šo grāvi sauc par Jumpravas grāvi.

Auf dem Grund des Bullēni-Hofes von Medzūla, dicht an der Grenze des Vermji-Hofes, befindet sich eine kleine, nicht sehr tiefe Schlucht, deren Wände mit Nadel- und Laubbäumen bewachsen waren. Es war Frühling. Ein Pflüger pflügte den Acker. Plötzlich kam aus der Schlucht langsam eine schöne, schlanke Jungfrau geschritten. Sie trat ganz nahe an den Pflüger heran und begann ihn mitzulocken. Der Pflüger aber, der ängstlich und durch die Erzählungen alter Leute eingeschüchtert war, wagte nicht, sich ihr zu nähern. Da schien die Jungfrau erbost zu sein. Langsam versank sie in die Erde, der Pflüger konnte nur noch ihre letzten Worte vernehmen: "Hättest du mich wenigstens mit dem Ende des Peitschenstieles berührt, mein Bursche, dann wärest du jetzt ein reicher Mann. Ich hätte mich in ein Geldfass verwandelt." Seit dem Tag wird die Schlucht die Jumpravu-schlucht genannt.