Reiz ap brokasta laiku senākos laikos K. mājas gani ganījuši govis Lielās Vases meža malā. Izskrējis zaķis no krūmiem un devies uz ganu pusi. Lielākā ganu meita izplētusi priekšautu un skrējusi zaķim pretim. Zaķis nemaz arī nav bijies, bet skrējis klāt mazākai ganu meitai un pie šīs kājām pārvērties par naudas čupiņu. Ganu meita sagrābusi naudas čupiņu un priecīga devusies uz māju. No meža viņas tad izdzirdējušas jauki, priecīgi dziedam un lielus pateicības vārdus izsaucam mazajai, kā arī lielajai ganu meitai.

Einmal vor vielen Jahren hüteten die Hirten des K.-Bauernhofes Vieh am Rande des Lielā Vase — Waldes. Plötzlich sprang ein Hase aus dem Gebüsch hervor und lief auf die Hirten zu. Das größere Hirtenmädchen breitete seine Schürze aus und lief dem Hasen entgegen. Der Hase fürchtete sich nicht. Aber er lief auf das jüngere Hirtenmädchen zu und verwandelte sich zu seinen Füßen in einen Geldhaufen. Das Hirtenmädchen sammelte das Geld auf und eilte froh nach Hause. Die Hirtenmädchen hörten eine Stimme im Walde, die ein frohes Lied anstimmte und sich bei den beiden Hirtenmädchen überschwänglich bedankte.