Reiz viena meita ganos uzgājusi rāvainu avotiņu. Tāpat darbodamās, tā sākusi avotiņu ar gana klūgu pērt. Avotiņš burbuļojis, burbuļojis, kamēr sācis tik mutuļus mest un gaisā pacelties. Meita acumirklī palikusi kā apburta, pārgriezusi acis un pasludinājusi nākamas lietas. Nu sarunājušies pēc mācītāja braukt. Bet meita zinājusi jau iepriekš pateikt, ka mācītājs sveiks pie viņas neatbraukšot. Un tā arī bijis: uz ceļa iznācis lācis un sabaidījis zirgus. Mācītājs izkritis no ratiem un tā sadauzījies, ka tikai ar lielām mokām iespējis vēl meitu apmeklēt, apsvētīt. Tomēr meita no tam palikusi atkal vesela.

Einmal fand ein Hirtenmädchen beim Viehhüten eine kleine Quelle. Aus Langeweile begann sie, das Wasser mit ihrer Hirtenrute zu peitschen. Die Quelle strömte und murmelte, bis das Wasser begann, Blasen zu werfen. Schließlich erhob sich die Quelle in die Luft. Da blieb das Hirtenmädchen wie verzaubert stehen, verdrehte die Augen und sagte künftige Ereignisse voraus. Die Leute beschlossen, den Pfarrer zu holen. Das Mädchen aber konnte schon voraussagen, dass der Pfarrer sie nicht gesund erreichen würde. Und so geschah es auch: Ein Bär erschreckte unterwegs die Pferde. Der Pfarrer wurde aus dem Wagen geworfen und erlitt so schwere Prellungen, dass er nur mit großer Mühe das Mädchen besuchen und es segnen konnte. Aber das Mädchen wurde dadurch wieder gesund.