Reiz vienā vietā taisīts jauns ceļš. Tai mājā, kur dzīvojis ceļa meistars, izcēlies ugunsgrēks. Līdz ar citām glābjamam lietām izsviesta no degošās mājas arī tā nauda, kas bijusi dota ceļa meistaram ceļa taisīšanai. Šo naudu nu paķēruši trīs strādnieki un noslēpuši. Ceļa meištars izziņojis, lai atradējs atdodot viņam zudušo naudu, jo citādi viņam klāšoties slikti. Strādnieki to nav klausījuši un neilgā laikā nodzēruši visu paslēpto naudu tuvējā krogā. Kad nu dzērāji visu naudu bijuši notērējuši, tad viņiem uznācis tāds liels žēlums, ka viņi visi trīs pakārušies. Arī krodzenieks, kas šo lielo dzeršanu slēpis, juties vainīgs un palicis vājprātīgs.

Einmal wurde durch eine Gegend eine neue Straße gebaut. Auf dem Hof, auf dem der Wegemeister wohnte, war Feuer ausgebrochen. Zusammen mit anderen Sachen, die gerettet werden sollten, wurde auch das Geld aus dem brennenden Haus geworfen, welches man dem Wegemeister für den Wegebau gegeben hatte. Drei Arbeiter versteckten das Geld. Der Wegemeister ließ bekannt machen, dass die Finder ihm das Geld zurückzuerstatten hätten, andernfalls würde es ihnen schlecht ergehen. Die Arbeiter kümmerten sich nicht um diese Aufforderung und hatten in kurzer Zeit das Geld vertrunken. Als sie es ganz ausgegeben hatten, überkam sie eine solche Reue, dass sie sich alle drei erhängten. Auch der Krugwirt, der die Sache gedeckt hatte, fühlte sich schuldig und wurde wahnsinnig.