Reiz kaŗa laikā meņģelieši ierakuši savas baznīcas lietas kaut kur mežā zemē, bet baznīcas pulksteni noslīcinājuši tuvējā ezerā. Še tas pulkstenis gulēja ilgus gadus nogremdēts un tie, kas par viņu bija zinājuši, visi jau sen bija apmiruši. Tā tad meņģeliešu Dieva namam arvien vēl nebija pulksteņa. Te gadījās, ka vienā svētdienā kāds vecs nabags pa mežu ejot un piekusis būdams, pie ezera malas atdusējās. Klusi un mierīgi tas nomira, bet nu no ezera dziļuma bija dzirdama pulksteņa skaņa: bim, bam, bim, bam! Izbrīnojušies saskrēja apkārtnes ļaudis un saprata, ka tās jaukās skaņas nāk no ezera. Zvanīšana bija dzirdama, līdz kamēr nabags bija aprakts; bet tiklīdz ko kapracēji pēdējo lāpstu ar zemēm uz kapa uzmeta, arī zvanīšana uzreiz apklusa. Nu visi ļaudis steidzās pie ezera, gribēdami to pulksteni izvilkt. Viņi bija arī pulksteni laimīgi izvilkuši un steidzās ar to tūliņ uz baznīcu. Tā ziņa par atrasto pulksteni nāca drīz muižnieka ausīs. Arī viņš piesteidzās un ar lepniem vārdiem raunāja: «Šis brīnuma pulkstenis zemniekiem ir par daudz labs; tāpēc nākamos laikos ar viņu tik manas famīlijas vajadzībām būs zvanīt!» Tiklīdz viņš šādus vārdus bija izrunājis, ka pulkstenis atkal nokrita zemē un vēlās tik ātri uz ezeru, ka skatītāji to vairs nevarēja panākt. Vēl viņi pie ezera malas nebija tikuši, kad jau pulkstenis no jauna nogrima ezera dziļumos. Visi pūliņi to izdabūt bija velti, un tā meņģeliešu pulkstenis līdz šai pašai dienai guļ ezera dibenā.

Meņģele. Einmal zur Kriegszeit vergruben die Bewohner von Mengele ihren Kirchenschatz im Walde, die Kirchenglocke aber versenkten sie in dem nahen See. Die Glocke lag lange, lange Jahre auf dem Seegrund, bis alle, die von ihrem Schicksal gewusst hatten, gestorben waren. Das Gotteshaus von Mengele hatte noch immer keine Glocke. Eines Tages ging ein alter Bettler durch den Wald. Da er müde geworden war, streckte er sich am Seeufer aus, um sich zu erholen. Dabei ist er dann ruhig und still verstorben. Aber nun ertönten aus den Tiefen des Sees Glockenklänge: bim-bam, bim-bam! Verwundert eilten die Menschen aus der Umgebung herbei. Mit Staunen stellten sie fest, dass die lieblichen Klänge aus den Tiefen des Sees kamen. Das Läuten war so lange zu hören, bis der Bettler begraben wurde. Sobald Totengräber die letzte Schaufel Sand auf das Grab geworfen hatten, hörte plötzlich auch das Läuten auf. Jetzt eilten die Leute an den See und wollten die Glocke herausziehen. Als sie die Glocke glücklich ans Ufer gezogen hatten, eilten sie mit ihr zur Kirche. So kam die Kunde über die wiedergefundene Glocke gleich zu den Ohren des Gutsherrn. Auch er kam herbeigeeilt und sagte hochmütig: "Diese Wunderglocke ist viel zu gut für die Bauersleute, deshalb wird sie künftig nur für meine Familie geläutet!" Kaum hatte er jene Worte ausgesprochen, da stürzte die Glocke zu Boden und rollte mit einer solchen Geschwindigkeit zum See, dass die Zuschauer sie nicht mehr einholen konnten. Sie hatten das Seeufer noch nicht erreicht, da war die Glocke bereits auf den Seegrund versunken. Alle Mühe, sie wieder herauszuholen, war vergeblich, und so liegt die Kirchenglocke von Meņģele noch heute in der Tiefe des Sees.