Reiz Skaistkalnes muižā dzīvojis bargs un ļoti skops kungs. Viņš mācējis ļaudis līdz pēdējam izkalpināt. Par to viņu visi ienīduši un iesaukuši par bargo. Kādreiz kungs sarīkojis lielas medības, uz kuŗām ielūdzis visus apkārtējos muižniekus. Medības labi izdevušās un kungs bijis ļoti priecīgs. Bet mājās jājot, netālu no muižas, zirgs paklupis, un barons aiz bailēm palicis alks. Gan šis gājis pie šādiem, gan tādiem ārstiem, bet kā neticis, tā neticis vesels. Reiz tas sirsnīgi lūdzis Dievu un lūgšanas vidū izsaucies: «Es tev par godu uzceltu baznīcu, ja tu mani darītu redzīgu.» Tiklīdz šos vārdus izrunājis, viņš palicis redzīgs. Nu barons licis tai vietā, kur toreiz zirgs pakritis, celt skaistu baznīcu, un šo vietu nosaucis savā vārdā par Šēnbergu.

Skaistkalne, 6. Einmal lebte auf dem Gut von Skaistkalne ein sehr harter und geiziger Herr. Er nutzte seine Leute bis aufs letzte aus. Dafür wurde er gehasst und der "Harte" genannt. Einmal veranstaltete der Herr eine große Jagd, zu der er die Gutsherren der Gegend einlud. Die Jagd war sehr gelungen und der Herr freute sich sehr. Auf dem Heimritt glitt sein Pferd plötzlich aus und der Baron erschrak so, dass er erblindete. Wohl suchte er viele Ärzte auf, aber keiner konnte ihm helfen. Einmal betete er innig zu Gott und rief mitten im Gebet aus: "Wenn du mich wieder sehend machen würdest, würde ich dir zu Ehren eine Kirche erbauen!" Sobald er diese Worte ausgesprochen hatte, wurde er sehend. Der Baron ließ an der Stelle, wo damals sein Pferd ausgeglitten war, eine schöne Kirche erbauen, und er nannte sie nach seinem eigenen Namen die Kirche von Schönberg.