Šādu stāstu vēl nesen stāstīja par franču laikiem. Vēl jāpiezīmē, ka pašus franču laikus paši kā dalībnieki pieredzējuši tikai kurzemnieki un tie vidzemnieki, kas dzīvo gar Daugavas malu, vistim Rīgas tuvumā. Tālāk Vidzemē šos laikus pazīst vienīgi vārda pēc. Šis gadījums noticis Daugavas malā pie Lindes muižas, kuŗai iepretim Vidzemes pusē atronas Lielvārde un Rembata. Lindes muižā bija ievietojies franču virsnieks ar savu kaŗa pulciņu. Viņa rīkošanos uzmanīt bija uzdots vienam krievu virsniekam ar 15 zaldātiem. Krievu virsnieks, apzinādamies savu nespēku, mēģināja tomēr savu ienaidnieku maldināt. Savu mazo spēku slēpdams, viņš staigāja no vienas vietas uz otru un taisīja lielu troksni, lika bungot, šaudīt, klaigāt, vakaros sakurt lielus uguns sārtus u. t. t. Tā viņš frančus patiesi labu laiku maldināja un tie nebūt neiedrošinājās krieviem uzbrukt. Vienu nakti pazuda viens krievu zaldāts, polis, ko virsnieks bija licis nopērt par kādu sliktu darbu. Otrā dienā redzēja Daugavā daudz laivu sapulcinam pie Kurzemes krastiem, un franči ņudēja kā skudras pa pūli. Visi, kas to redzēja, domāja, ka šie sagatavojoties uz Liel-Jumpravu muižas nomnieka rēķina. Tas bija sirdīgs franču pretinieks, tos pār Daugavu bieži vien mēdījis, lamājis, visādi kaitinājis, par ko franči to biedinājuši atriebties. Krievi nav nekā ļauna domājuši par šādu franču rīcību. Tajā brīdī gadījās kādai kazaku sotņai jāt gar Jumpravmuižu. Viņas pienākums bijis apsargāt Daugavas krastu pret franču iebrukumiem, kā arī iznēsāt dažādas kaŗa ziņas. Franču ienaidnieks, Jumpravmuižas nomnieks, kazakus labi uzņēma un tos lūdza, lai paliek pa nakti pie viņa un frančiem nodara kādu ķibeli. Kazaki labprāt paklausīja lūgumam un labi paēduši, padzēruši, vēlu vakarā sēdās savos mazajos, veiklajos zirdziņos, pārpeldēja pār Daugavu un uzbruka frančiem, kas pašu laiku omulīgi uzdzīvoja pa krogu. Tik nejauši pārsteigtie franči nemaz nepaguva pretim turēties, bet laida ļekas vaļā, katrs uz savu malu, un kuŗam nu kājas nebija diezgan vieglas un kas nepaguva nakts tumsībā paslēpties no acīgajiem kazakiem, tas par to aizmaksāja ar savu dzīvību: kazaki frančus kapāja, kā pļāvējs zāli. Frančus iztrenkājuši, labi pārmācījuši, kazaki līksmi pārgāja atpakaļ pie laipnā mājas tēva Jumpravmuižā. Jokiem un smiekliem nebija gala, jo kazaki nevarēja vien beigt stāstīt un lielīties, kā viņi frančus plītējuši ar pletnēm, kā tos dūruši ar saviem garajiem šķēpiem u. t. t. Otrā rītā no Jumpravmuižas radzēja franču nometnē kārtavas ceļam un kādu krievu zaldātu pakaŗam. Tā ka no krieviem un kazakiem neviena netrūka, tad nebija gŗūti uzminēt, ka kārtavu putns ir izbēgušais polis. Viņš, protams, frančiem bija sastāstījis, cik niecīgs pulciņš krievu Vidzemes krastā, kādēļ neesot grūti viņus uzvārēt. Ka frančiem šāds priekšlikums labi patika, liecināja lieliskā laivu sarīkošana. Bet kad nu viņi nejauši bija dabūjuši no krieviem tādu drāzienu un pārliecinājušies, ka krievu spēks ir daudz stiprāks, nekā polis apzīmējis, tad viņi poli uzlūkoja par lamatās vilinātāju un tādēļ to notiesāja uz nāvi, pakārdami.

Unlängst habe ich eine Geschichte über die Franzosenzeit gehört. Als Beteiligte haben die Franzosenzeit nur die Kurländer und diejenigen Livländer miterlebt, die dicht an der Daugava lebten.Tiefer in Livland kennt man die Zeit nur vom Hörensagen. Die Begebenheit, von der hier erzählt wird, ereignete sich in der Nähe des Lindengutes, am Ufer der Daugava. Auf der livländischen Seite liegen Lielvārde und Rembata dem Lindengut gegenüber. Auf dem Lindengut hatte sich ein französischer Offizier mit seinem Soldatenheer einquartiert. Ein russischer Offizier und seine 15 Soldaten hatten den Auftrag, die Handlungen des Franzosen zu beobachten. Der russische Offizier, seiner Ohnmacht bewusst, versuchte den Feind zu täuschen. Um seine geringe Kampfkraft zu verheimlichen, ließ er großen Lärm machen: schießen, Pauken schlagen, schreien. Abends ließ er große Lagerfeuer anzünden. So konnte er die Franzosen längere Zeit täuschen, und sie wagten nicht, die Russen anzugreifen. Eines Nachts verschwand ein russischer Soldat, ein Pole, den der Offizier für irgendein Vergehen mit Prügelstrafe bestraft hatte. Am nächsten Tag sah man viele Boote auf der Daugava, und die Franzosen liefen wie die Ameisen im Haufen hin und her. Alle, die das sahen, glaubten, dass die Vorbereitungen der Franzosen dem Pächter des Gutshofes Groß-Jumprava galten, denn er war ein Franzosenhasser und hatte sie über die Aine hinweg oft beschimpft, verspottet und geärgert, weshalb die Franzosen ihm Rache angedroht hatten. Auch die Russen vermuteten nichts Arges, als sie die Vorbereitungen der Franzosen bemerkten. Nun geschah es aber, dass ausgerechnet an jenem Tag eine Kosaken-Hundertschaft an dem Gutshof Liel-Jumprava vorbeiritt. Ihre Aufgabe war, die Ufer der Daugava gegen die Angriffe der Franzosen zu schützen und Nachrichten zu befördern. Der Franzosenfeind, der Pächter des Gutshofes, nahm die Kosaken freundlich auf. Er bat sie, bei ihm zu übernachten und den Franzosen einen Streich zu spielen. Die Kosaken schenkten gern seiner Bitte Gehör. Nachdem sie gut gegessen und getrunken hatten, bestiegen sie am späten Abend ihre kleinen, schnellen Pferdchen, durchschwammen die Daugava und griffen die Franzosen an. Die Franzosen vergnügten sich gerade im Wirtshaus. Als sie so plötzlich und unvorbereitet angegriffen wurden, kamen sie nicht dazu, sich zur Wehr zu setzen, sondern ergriffen die Flucht. Wer nicht so schnell laufen konnte oder wem es nicht gelang, im Schutz der Dunkelheit den aufmerksamen Augen der Kosaken zu entkommen, der musste es mit dem Leben bezahlen: die Kosaken mähten die Franzosen wie Gras ab. Nachdem sie die Franzosen verscheucht und ihnen eine ordentliche Lehre erteilt hatten, kehrten die Kosaken fröhlich zu ihrem liebenswürdigen Gastgeber zurück. Das Lachen und Witzeln nahm kein Ende, denn die Kosaken konnten gar nicht mehr aufhören zu berichten und zu prahlen, wie sie die Franzosen ausgepeitscht und aufgespießt hätten. Am nächsten Tag konnte man von dem Gutshof aus sehen, dass im Lager der Franzosen am anderen Daugava Ufer ein Galgen errichtet wurde. Dann wurde ein russischer Soldat aufgehängt. Da von den Russen und den Kosaken kein Mann fehlte, war es nicht schwer zu erraten, dass niemand anders als der entflohene Pole der Galgenvogel war. Er hatte den Franzosen wohl erzählt, wie klein die Schar der russischen Soldaten und wie leicht sie deshalb zu besiegen sei. Dass den Franzosen sein Vorschlag gefallen hatte, zeigten ihre Vorbereitungen. Als sie jedoch überraschenderweise von den Russen eines anderen belehrt worden waren und sich vergewissert hatten, dass die russische Kampfstärke weit größer war, als der Pole es ihnen erzählt hatte, glaubten sie, er habe ihnen eine Falle stellen wollen und verurteilten ihn deshalb zum Tode durch den Strang.