Kur tagad ir Skaistkalnes Melnezers, tur agrāk esot bijis liels un ļoti biezs mežs. Meža vidū esot bijis liels, liels akmens. Bijusi jauka diena. Sanākuši strādnieki malku cirst. Viņu starpā bijis arī puisis, vārdā Melnezers. Ap pusnakti viņi visi pie akmens sakūruši uguni un likušies gulēt. Te viņus drīz uzmodinājusi ūdens strūkliņa, kas sūkusies gar akmeni uz augšu. Kad strādnieki pamodušies, viņi bijuši jau slapji. Viņi gribējuši skriet projām, bet ap kājām tinusies zāle un zari. Niecīgā strūkliņa jau pārvērtusies par krietnu ezeru. Strādnieki bailēs mēģinājuši tikt laukā, bet nevarējuši. Pēc lielām pūlēm citi strādnieki izpeldējuši, bet Melnezers palicis. Viņš ilgi esot kliedzis pēc palīga, bet viss velti: neviens to nevarējis vairs glābt. Puisis noslīcis. Strādnieki nosaukuši jauno ezeru puiša vārdā un tā to šodien vēl sauc. Tagad, kad kāds iet vēlā laikā gaŗām Melnezeram, to vadājot noslīkušais puisis un gribot ievilināt ezerā. Ja puisis iemānīšot kādu savā vietā, tad tikšot brīvs, bet iemānītais palikšot viņa vietā, kamēr dabūšot sev vietnieku.

Dort, wo sich heute der Melnezers (Schwarzsee) von Skaistkalne befindet, stand früher ein sehr großer und dichter Wald. In der Mitte des Waldes lag ein sehr großer Stein. Eines schönen Tages kamen Holzfäller in den Wald und begannen Holz zu schlagen. Unter ihnen befand sich auch ein Bursche namens Melnezers. Um Mitternacht machten sie neben dem großen Stein ein Lagerfeuer an und legten sich schlafen. Bald aber wurden sie durch einen Wasserstrahl geweckt, der an dem Stein entlang aus der Erde hochstieg. Als die Holzfäller wach wurden, waren sie schon ganz nass. Sie wollten fortlaufen, aber Gras und Zweige wanden sich um ihre Beine. Der kleine Wasserstrahl hatte sich in einen See verwandelt. Die Holzfäller versuchten in ihrer Angst herauszukommen, aber vergeblich. Schließlich gelang es ihnen mit großer Mühe ans Land zu schwimmen, nur Melnezers blieb zurück. Er soll verzweifelt um Hilfe gerufen haben, aber es half nichts: Niemand konnte ihn mehr retten. Der Bursche ertrank. Die Holzfäller benannten den neuen See nach ihm, und so heißt er noch heute. Wenn heute jemand zur späten Stunde am See entlang geht, versucht der ertrunkene Bursche ihn in den See zu locken. Sollte es ihm gelingen, einen Stellvertreter zu finden, würde er selbst wieder frei werden und der andere müsste so lange an seiner Stelle bleiben, bis auch er jemanden in den See locken würde.