Tā nosauktais Tīrais purvs atrodas Seces mežā un ir verstis septiņas gaŗš, vietām 3 verstis platumā. Tīrā purvā ir divi bezdibeņi, akači. Senlaikos nāca mastri uz Kurzemi kaŗot. Viņi nāca pa gaisu, divos gaisa kuģos, ņemdami lielu, lielu kaŗa spēku līdz. Šie gaisa kuģi pie Tīrā purva apkusa un nokrita zemē. Bet krizdami tie iesita purvā dziļas, dziļas bedres, šitos akačus. Kaŗa spēks nesadragāts laimīgi izrāpās no kuģiem ārā, bet tad arī dobēs tūliņ sakrājās ūdens, kuģus apsegdams. Mūsu tēvu tēvi lielījās vēl šo kuģu mastus redzējuši un šo teiku stāstīdami, mānīja mūs: «Ejiet uz Tīro purvu, uz akačiem - redzēsit mastu galus virs ūdeņa.» Tad nu šie kaŗa vīri, laimīgi no kritušiem kuģiem izglābdamies, salasījās purva malā, pārtaisīja pār grāvi akmeņu tiltiņu (šo tiltiņu vēl tagad sauc par akmeņu tiltiņu) un pa meža teku iedami (šo teku vēl tagad par Mastra teku sauc) izgāja uz lielceļu. Uz lielceļa tie sastapa ubagu, draudēdami tam ar nāvi, ja no šā meža neizvedīšot. Ubags izveda kara spēku no meža, bet tur svešinieki ieraudzīja mūsējo kaŗa spēku pretim nākam, un tādēļ dusmās ubagu uzveda uz vienu kalniņu (to kalniņu vēl tagad par Ubaga kalniņu sauc) un nokāva. Nu izcēlās abiem kara spēkiem cīniņš, bet mastrus apkāva līdz beidzamam vīram. Tas ir noticis kādu ceturkšņa versti no Gāršnieku mājām. Kritušos kara vīrus apraka piecās dobēs, kuras par Kapčām dēvē un kas vēl tagad itin skaidri saredzamas.

Des sogenannte Tīrais purvs (das Reine Moor) befindet sich inmitten des Sece-Waldes und ist gut 7 Werst lang, an manchen Stellen bis zu 3 Werst breit. Tīrais purvs hat zwei Stellen, an denen man keinen Grund finden kann. In alten Zeiten brachen fremde Krieger in Kurland ein. Sie kamen durch die Luft in zwei Luftschiffen an und haben ein sehr großes Heer mitgenommen. In der Nähe des Tīrais purvs waren die Luftschiffe ermüdet und fielen herab. Beim Aufschlagen rissen sie im Moor tiefe Löcher, die heutigen Untiefen, aus. Das Heer konnte unversehrt die Luftschiffe verlassen, aber gleich darauf strömte Wasser in die eingeschlagenen Löcher und deckte die Schiffe zu. Unsere Großväter pflegten noch zu prahlen, sie hätten mit eigenen Augen die Mastspitzen der Schiffe gesehen und neckten uns: "Geht nur zum Tīrais purvs, da könnt ihr noch die Mastspitzen aus dem Wasser ragen sehen." Die Krieger, die ihre Luftschiffe glücklich verlassen konnten, versammelten sich am Rande des Moores und errichteten eine steinerne Brücke über den Graben (sie trägt noch heute den Namen "die Steinbrücke"). Dann schlugen sie einen Waldpfad ein, bis sie schließlich auf die Landstraße stießen. Dort begegneten sie einem Bettler und drohten, ihn zu töten, wenn er sie nicht aus dem Wald hinausführen würde. Der Bettler führte das Heer aus dem Wald heraus, aber da erblickten die Fremden unser Heer, das ihnen entgegenmarschierte. In ihrer Wut schleppten die Fremden den Bettler auf einen Hügel (der noch heute Ubaga kalns (Bettlerhügel) genannt wird) und erschlugen ihn. Nun brach zwischen den beiden Heeren der Kampf aus, in dem alle Fremden bis auf den letzten Mann getötet wurden. Der Kampf hat etwa eine Viertelwerst von dem Hof Gārsenieki entfernt stattgefunden. Die gefallenen Krieger wurden in fünf Gemeinschaftsgräbern beigesetzt, die noch heute deutlich zu erkennen sind.