Tilbake

Uten tittel

NORSK ORIGINAL

Ute i Sildene var der nokon karar som var saman om kveldane mest støtt aa sat aa spela kort. Nokon gussforgådde karar var det, bante aa steikte so det va reint grufullt aa høyra til. Ein kveld kjem der ein mann som hadde ei notbu i nærleikjen inn til desse karane aa sporde om han kunne faa laane kortleiken med dei, men det stod ikkje til, dei skulde bruka den sjølve, so mannen laut gaa med sogjort. Ein av kveldane var det reint gale med desse karane. Dei banna aa tunerte so det var øgje. Best dei set der aa brukar seg veit dei ikkje av før der kjem smettande ein stor svart hund ut under borde der dei sat. Det gneista aa logde av hunden so det var godt aa vita kva kar det var som her hadde funne sine brør. Hunden spring bort til væggen, forbi ein kar som stod borte med omnen aa stampar graut. Karen vert so forskræmd at han kastar tvara aa hoppar opp i lufta. I det same for [hunden] ut tvers gjenom faste væggen aa vække var han. Det vart ikkje meir kortspeling. Dei torde ikje anna taka tørn når styggen sjølv viste seg. Den eine av karane gjekk til han som vilde laane kortleiken aa flidde honom den. Dei kom ikkje til aa bruka honom meir.
Informasjonom sagnet og kilden