Kad Dievs bija radījis pasauli un tautas, vārdu tautām nebija. Viņš teicis, ka katrai tautai vajagot sava vārda, bet nav zinājis, kādu vārdu katrai tautai dot. Viņš teica, ka vārīšot ūdens katlu, tad zināšot, kā katru tautu saukšot. Pirmie atnākuši čigāni. Ūdeni vārot, ūdens čīkstējis. Dievs teicis: "Jūs sauks par čigāniem." Latvieši bijuši beidzamie. Ūdens bijis izvārīts. Viņš teicis, kad metīšot putas zemē, tad redzēšot, kas būšot. Putām zemē krītot, iznācis: "Laks!" Dievs teicis: "Jūs Sauks par latviešiem." Tā Dievs iedevis katrai tautai savu vārdu.

Nachdem Gott die Welt und die Völker geschaffen hatte, hatten die Völker noch keine Namen. Gott sagte zwar, ein jedes Volk müsste einen eigenen Namen haben, wusste aber nicht, welchen Namen er ihnen geben sollte. Da sagte Gott, er werde Wasser in einem Kessel zum Kochen aufsetzen, dann werde er erfahren, wie die einzelnen Völker heißen sollten. Zuerst kamen die Zigeuner an. Das siedende Wasser begann zu zischen, und Gott sagte: "Euch wird man Zigeuner nennen." Letten kamen als letzte. Das Wasser hatte schon gekocht. Gott warf den Schaum auf die Erde, der machte: "Letz!" Da sagte Gott: "Euch wollen wir Letten nennen." Auf diese Weise gab Gott jedem Volk einen Namen.