Viens vecis Zilajā kalnā vārījis valodas. Dūmi, kas cēlās uz augšu, aptinās ap kalnu, un tādēļ vēl tagad izliekas, it kā; kalns būtu tīts zilā miglā. Putra jau bijusi gandrīz gatava, kad pienācis krievs. Putra vārījusies: "Blar-blar-blar". Pienācis vācietis. Tā kā putra jau bijusi gluži gatava, tad izklausījās, it kā tā teiktu: "Saksa, maksa, deič, peič". Pēdīgi putra bija jāņem nost no uguns. Te pienāca vēl viens vīrs. Putru sviežot zemē, tā teica: "Lač." No tā laika šo pēdīgi pienākušo vīru sauc par latvieti.

Ein Alter saß auf dem Blauen Berg und kochte Sprachenbrei. Der aufsteigende Rauch wand sich um den Berg, und deshalb sieht es noch heute so aus, als wäre der Berg in einen blauen Dunst gehüllt. Der Brei war schon fast fertig, als ein Russe herbeigeeilt kam. Der Brei brodelte: "Blar-blar-blar!" Da kam auch ein Deutscher hinzu. Der Brei war schon fertig und zischte noch: "Sachsa, machsa, deitsch, peitsch." Schließlich musste man den Brei vom Feuer nehmen. Da kam noch ein Mann hinzu. Als der Brei (Kessel) auf die Erde gestellt wurde sagte er "Letsch." Von da ab wurde der Mann, der zuletzt hinzugekommen war, Lette genannt.