Senos laikos, ka cilvēkiem vēl nebijis apģērba, dzīvojis tāds nabags skroderis, kas gribējis izšūt drēbes, ar kuŗām varētu apģērbties, bet viņš to nevarējis izdomāt. Bet vienu rītu viņš piecēlies dzirdējis, ka pie lauka durvim kaut kas grabinājas. Viņš gājis skatīt. Durvis attaisot, viņš ieraudzījis lielu vēzi. Vēzis sacījis: "Tu gribi izšūt drēbes, bet tu to nevari, nāc es tevi pamācīšu." Vēzis iegājis iekšā un sacījis: "Es rāpošu pa vadmalas gabalu un tu ar šķērēm griez man pakaļ." Tā arī skroderis izdarījis. Un kad tas bijis padarīts, tad vēzis parādījis, kā viņu sašūt, un tad aizgājis. Un tas vēzis bijis Dieva sūtīts eņģelis. Skroderis sašuvis drēbes un uzvilcis mugurā, jo līdz tam visi ļaudis staigājuši ietinušies zvēru ādās. Tad nu ļaudis bariem vien nāca un lika šūt drēbes. Skroderis pieņēma vēl daudz zeļļu un dzīvoja laimīgs līdz mūža galam.

In alten Zeiten, als die Menschen noch keine Kleider trugen, lebte ein armer Schneider, der Kleider machen wollte, aber nicht wusste — wie. Als er eines Morgens erwachte, hörte er, dass jemand an der Tür kratzte. Er sah nach. Als er die Tür öffnete, erblickte er einen großen Krebs. Der Krebs sprach: "Du möchtest Kleider nähen, aber du verstehst es nicht, deshalb will ich dich belehren." Der Krebs krabbelte herein und sagte: "Ich werde auf dem Loden herumkriechen, du aber kommst mir mit der Schere nach und schneidest." Nachdem der Loden zugeschnitten war, belehrte der Krebs den Schneider, wie er die Stücke zusammenzunähen hätte. Dann verschwand er. Der Krebs war ein von Gott geschickter Engel. Der Schneider nähte die Kleider fertig und zog sie an. Bis jetzt hatten sich die Menschen in Tierfeile gewickelt, jetzt aber kamen die Leute in Scharen und ließen sich Kleider machen. Der Schneider nahm viele Gesellen an und lebte glücklich bis ans Ende seines Lebens.