Atpakaļ

Kādēļ miežiem aug akoti

Warum die Gerste Grannen hat

LATVISKI

Dievs, cilvēku radījis, tam deva arī miežus, bet bez akotu. Rudenī Dievs vaicāja: " Kā tev patīk šī labība? " Cilvēks sacīja: "Ko nu man tie mieži līdz — zvirbuļi gandrīz visas vārpas noēda." Dievs teica: "Labi, es gādāšu, ka zvirbuļi vairs miežus gandrīz nemaz neaiztiks." Rudenī atkal vaicāja Dievs: "Kā nu tev labi iet ar miežiem?" Zemnieks atteica: " Jā, Dieviņ, vis būtu labi, bet miežus uz rijas ārdiem badot, man acis piebirst pilnas ar akotiem, tā ka man tīri aklam jāpaliek." Dievs teica: " Labi, es tev tur izlīdzēšu!" Tādēļ Dievs lika augt cilvēku acu plakstiņiem skropus.

DEUTSCH

Als Gott den Menschen geschaffen hatte, gab er ihm auch Gerste. Aber sie war ohne Grannen. Im Herbst fragte Gott den Menschen: "Nun, wie gefällt dir das Getreide?" Der Mensch antwortete: "Was nutzt mir schon die Gerste, die Spatzen haben fast alle Ähren leer gefressen." Da sagte Gott: "Gut, ich will dafür sorgen, dass die Spatzen die Gerste nicht mehr anrühren." Im nächsten Herbst fragte Gott wieder: "Nun, bist du jetzt mit der Gerste zufrieden?" Der Bauer antwortete: "Ja lieber Gott, alles wäre ja ganz gut, aber als ich die Gerste auf die Darrbalken hob, da sind mir die Grannen in die Augen gefallen, so dass ich fast blind geworden wäre." Gott antwortete: "Gut, da will ich dir auch helfen!" Und deshalb ließ Gott an den Liderrändern der Menschenaugen Wimpern wachsen.
Ziņojuma veids
Kļūda

E-pastu neprasām. Lapas saite ar pašreizējo atlasi tiks pievienota ziņojumam.