Kad Dievs suņu pāri bija radījis, kuņu un suni, tad tie abi ielīduši kaņepēs karstā laikā pavēni meklēt. Suns vārtījies, vārtījies pa kaņepēm, beidzot teicis: "Še baļķi kā niedres, celsim paši sev mājas!" Kuņa atteikusi: "Ē! ko nu niekojies, kā mēs iztikām līdz šai dienai bez paša mājām, tā iztiksim ir turpmāk." Tādēļ vēl šo baltu dienu suņiem pašiem māju nav: tie dzīvo pie cilvēkiem.

Nachdem Gott ein Hundepaar — einen Rüden und eine Hündin geschaffen hatte, versteckten sich die Beiden im Hanf, um sich vor der heißen Sonne zu schützen. Nachdem der Hund lange genug gelegen und sich im Hanf gewälzt hatte, sagte er: "Sieh, hier gibt es Balken so schmuck wie das Schilfrohr, wollen wir uns ein Haus bauen!" Aber die Hündin antwortete: "Unsinn! Wie wir bis zum heutigen Tag ohne Haus ausgekommen sind, so werden wir auch in Zukunft ohne Haus auskommen." Deshalb haben die Hunde noch heute kein eigenes Haus und leben bei den Menschen.