Reiz līdaka bija nodomājusi cilvēku nokaut. Viņa uztaisīja lielu šķēpu, ar ko cilvēku nodurt, lāpstu, ar ko aprakt un krustu, ko uz kapa uzspraust. Dievam līdakas nodoms nepatika. Viņš gribēja līdakai atņemt nāvīgos ieročus, bet šī tos ātri paslēpa savā vēderā. Taču Dievam bija izdevies lāpstu pārlauzt, tā ka tā tik drusciņ vēl kopā turējās. Šķēps un krusts gan palika veseli, bet līdaka vairs neuzdrošinājās cilvēku nokaut, tāpēc ka nebija, ar ko to aprakt un neapraktu jau nedrīkstēja atstāt.

Einmal hatte der Hecht beschlossen, einen Menschen zu töten. Er fertigte einen langen Speer an, um den Menschen zu erstechen, einen Spaten, um ihn zu begraben und ein Kreuz, um sein Grab damit zu schmücken. Gott aber missfiel die Absicht des Hechtes. Er wollte ihm die tödlichen Waffen wegnehmen, aber der Hecht versteckte sie schnell in seinem Bauch. Doch war es Gott gelungen, den Spaten zu durchbrechen, so dass er nur noch ein wenig zusammenhielt. Der Speer und das Kreuz blieben heil, aber der Hecht wagte nun nicht mehr, den Menschen zu töten, denn er konnte ihn ja nicht mehr begraben, und unbegraben lassen durfte man ihn nicht.