Priekš daudz, daudz gadiem vecais Dievs kādu pavasari brauca zemi veltīdams. Ceļš gāja pa stāvu upes krastu. Upē nērsa plauži plunčodamies un cēla lielu troksni. Dievam sabijās zirgs — sāka trakot, apgāza ratus. Dievs sadusmojās, nolauza egles zaru un plaužus krietni sapēra, tā, ka skujas salīda caur zvīņām plaužu miesā un pārvērtās par asakām. Tas notika nārstu laikā, caur ko arī jaunie plaudēni mantoja asakas un tā tas iet uz bērnu bērniem.

Vor langer, langer Zeit fuhr der alte Gott an einem Frühlingstag auf die Erde, sie zu beschenken. Sein Weg führte ihn ein steiles Flussufer entlang. Im Fluss laichten und plantschten die Brachsen. Das Pferd Gottes scheute und warf den Wagen um. Da wurde Gott ärgerlich, brach einen Tannenzweig ab und verprügelte die Brachsen, so dass die Tannennadeln durch die Schuppen der Fische in ihre Leiber drangen und zu Gräten wurden. Da es zur Zeit des Laichens geschah, bekamen auch die jungen Fischlein Gräten und so hat es sich von Generation zu Generation vererbt.