Vecos laikos akmeņi auguši un bijuši tik mīksti, kā pūpēži; bet tad viņiem vēl nebijis vārda. Reiz ļaudis cēluši lielu namu, vākdami priekš tam akmeņus klāt. Starp mūrniekiem viens bijis pēdīgais sliņķis. Šis sliņķis, akmeni celdams, iesaucies: "Kaut tu izputētu! tik smags kā akmens!" No tā laika visi akmeņi palikuši smagi — tādi kā tagad un arī augt apstājušies.

In alten Zeiten wuchsen Steine und waren so weich wie Boviste. Sie hatten jedoch noch keinen Namen. Einmal errichteten die Menschen ein großes Haus, für dessen Bau sie große Steine herbeischleppten. Unter den Maurern befand sich ein schlimmer Faulpelz. Als der Faulpelz einen Stein aufheben musste, rief er aus: "Zum Teufel, der ist ja schwer wie ein Stein!" Seit der Zeit sind alle Steine schwer — so wie wir sie kennen — und sie haben aufgehört zu wachsen.