Vecos laikos mēnesis esot spīdējis tik pat gaiši kā saule. Bet nu gadījās, ka divi meitas gājušas uz aku pēc ūdens. Viena sacījusi: "Ai, kur tas spožs!" Otra atbildējusi: "Mana pakaļa spožāka par viņu!" un parādījusi mēnesim pliku pakaļu. Bet mēnesis meitu — tādu smējēju — tūliņ uzrāvis pie sevis. Tur viņa vēl tagad redzama ar nēšiem uz pleca (tur, kur mēnesim tas tumšums). Bet savu gaišo spožumu mēnesis no tās reizes pazaudējis.

In alter Zeit strahlte der Mond ebenso hell wie die Sonne. Einmal geschah es, dass zwei Mägde zum Brunnen gingen, um Wasser zu holen. Die eine rief aus: "Wie hell er strahlt!" Da sagte die andere: "Mein Hintern strahlt noch heller!" Und zeigte dem Mond den nackten Hintern. Aber der Mond riss die Magd, die ihn verspottet hatte, zu sich hinauf. Dort sieht man sie noch immer mit dem Tragjoch auf den Schultern (dort, wo der Mond die dunklen Stellen hat). Aber seine strahlende Helligkeit hat der Mond seit der Zeit verloren.