Trikātiešos vecos laikos bīš vienc tāds akminc, pie kura veci ļaudis ziedus nesuši un šo akminu saukuši par Upuru akminu. Reiz gani tāpat niekodamies, gāši saķērušies ap akminu un dziedāši dievārdu dziesmas. Un tā nu gani darīšies vairākas reizas. Lielie cilvēki dabūši zināt, ka bērni tā ap akminu ālējās un šiem vais nelaiduši tā darīties. Bet ko nu — bērni palikuši tūlī slimi. Un akal bīš jāiet ap akminu un jādzied dievārdu dziesmas. Ta gan bērni palikuši vesali.

In der Gegend von Trikāta gab es früher einen Stein, zu dem alte Leute ihre Opfergaben brachten; man nannte ihn den Opferstein. Einmal haben Hirtenbuben sich einen Scherz erlaubt: sie fassten sich an den Händen, gingen um den Stein im Kreis herum und sangen Kirchenlieder. Das wiederholten sie mehrere Male. Als die Erwachsenen von dem albernen Tun der Kinder erfuhren, verboten sie es ihnen. Aber — was nun — die Kinder wurden alle krank. Wieder musste man um den Stein gehen und Kirchenlieder singen. Da wurden alle Kinder wieder gesund.