Saimnieks ar bīš dzirdēš, ka esot tādas vilces, kas naudu nesot, un kā nu šis braucis uz Rīgu, tā ar nodomāš, ka tāda esot jānopirkot, kas naudu nesot. Nu saimnieks nopircis ar naudas vilci un šī bīsi papīrā ievīstīta. Saimnieks braucis uz māju un pa ceļam šim iekārējies redzēt, kāda tā vilce izskatās, un šis nu vīstīš papīru vaļā un ka atvīstīš, ta redzēš, ka papīrā ir ogle. Saimnieks pārskaities, jo šis domāš, ka šo Rīgas kungi piekrāpuši, un iesviedis ogli grāvī un braucis čartādams uz māju. Nākošā gadā akal saimnieks braucis uz Rīgu un ka ticis da tai vietai, kur nosviedis ogli, ta redzēš, ka tur ir vesela čupa naudas. Nu saimnieks sagrābis naudu un ar visu vilci vedis uz māju.

Ein Bauer hatte davon gehört, dass es Vilces gebe, die Geld ins Haus schleppten, und da er nach Riga fahren musste, beschloss er, sich dort eine Vilce zu kaufen. Der Bauer kaufte sich also eine Vilce, die Geld herbeischaffe. Sie war in Papier eingewickelt. Der Bauer fuhr nach Hause, aber unterwegs packte ihn die Neu — gierde und, er wollte gern sehen, wie die Vilce aussah. Er wickelte sie aus und fand in dem Papier – ein Stück Kohle. Da wurde der Bauer wild, denn er glaubte, die Rigaer Herren hätten ihn betrogen. Er warf die Kohle in den Graben und fuhr fluchend nach Hause. Im nächsten Jahr fuhr der Bauer wieder nach Riga. Als er an die Stelle kam, an der er die Kohle in den Graben geworfen hatte da erblickte er dort einen Geldhaufen. Nun raffte der Bauer das Geld zusammen und brachte es zusammen mit der Vilce nach Hause.