Nāburgos vienam saimniekam bijusi vilce. Vilci bieži vien redzējuši skrienam. Reiz vilce skrējusi uz māju. Viņa bijusi gluži zemu un izskatījusies melna kā suns, bet daudz, daudz tievāka un gaŗāka. Vilcei bijusi uz mata čūskas galva, maza maziņa, un spīdīgas spīdīgas acis. "Ē-ē-ē" tā vilce tusnījusi skriedama, jo bijusi pilna. "Skatait, kur vilce skrien," teikusi mājas meita. "Ej nu, tas jau bija tāds mākoņu gabals," atbildējis saimnieks. Viņš negribējis, ka par vilci runā. Vilce aizskrējusi līdz mājai un tur pazudusi.

In der Nachbarschaft besaß ein Bauer eine Vilce. Man sah die Vilce laufen. Einmal lief sie nach Hause. Sie sah wie ein schwarzer Hund aus, war aber viel, viel dünner und länger. Sie hatte einen Schlangenkopf, der sehr klein war, und funkelnde Augen. "E-e-e-e!" Keuchte die Vilce beim Laufen, denn sie war voll. "Seht, da läuft die Vilce!" Rief eine Magd aus. "Geh, geh, das ist ja nur ein Wolkenfetzen," antwortete der Bauer, dem es nicht recht war, dass man über die Vilce sprach. Die Vilce flog bis zum Haus und verschwand dann.