Kāda saimniece cepusi gājējiem tik sliktu, savādu maizi, ka nemaz nevarējuši ēst. Reiz nu gadījies viens puisis, kas nācis uz domām noskatīties, kā saimniece maizi cep. Kad viņa izvilkusi maizi no krāsns, tad iesaukusies: "Nāc nu, vecīti, aplēkā!" Tūliņ arī pielēcis kaupiņš un sācis nadzīgi pa kukuļiem lēkāt. Saimniece pa tām starpām bijusi izgājusi laukā. Puisis nu izlīdis manīgi no slēptuves, saķēris vecīti cieti un iemetis nabagu krāsnī, kur vēl atradusies cita maize. To izdarījis, viņš atkal noslēpies vecā vietā. Te arī ienākusi saimniece un ieraudzījusi vecīti krāsnī mokāmies — paspējusi vien vēl iesaukties: "Es jau tev to maizīti vien liku aplēkāt, kas jau izvilkta." Bet padoms bijis par vēlu — vecītis nebijis vairs glābjams.

Eine Bäuerin buk für ihr Gesinde so schlechtes und merkwürdiges Brot, dass man es gar nicht essen konnte. Einmal kam aber ein Knecht auf den Gedanken zu beobachten, wie die Bäuerin das Brot buk. Sobald sie das Brot aus dem Backofen gezogen hatte, rief sie: "Komm nun, Alterchen, hüpf darüber!" Sogleich erschien eine Kröte und begann über die Brotlaibe zu hüpfen. Inzwischen war die Bäuerin hinausgegangen. Da kroch der Knecht geschwind aus seinem Versteck hervor, ergriff das "Alterchen" und warf es in den Backofen, wo sich noch andere Brotlaibe befanden. Dann versteckte er sich wieder an seinem alten Platz. Da kam auch die Bäuerin herein und erblickte das Alterchen, das sich im Ofen quälte. Sie konnte nur noch ausrufen: "Aber ich habe dich doch gebeten, nur über die Brotlaibe zu hüpfen, die ich aus dem Backofen gezogen hatte!" Doch es war bereits zu spät — das Alterchen war nicht mehr zu retten.