Cēsu pusē reiz drudzis vienu vīru katru dienu kratījis: iesākumā kratījis vienreiz dienā, pēc divreiz. Kratītājs katrreiz zināmā stundā iesācis, zināmā atlaidies. Bet vienu dienu vīrs, īsi priekš kratāmā laika, aizgājis uz Ninieres ezeriņu, iegūlies bullītī, pagrūdies gabaliņu no malas nost un slepus skatījies bullītim pār malu, vai ko nemanīs. Jā, pareizi: pēc brītiņa ezera malā pienākot smalks kungs, plānā cepure (platmale) galvā, strīpainas bikses kājā, apaukši rokā un meklē savu zirdziņu: "Kož, kož, kožiņ!" saukdams. Beidzot, kad nevarējis nekur ieraudzīt, atteicis aiziedams: kožiņš tepat esot bijis, bet nezin, kur palicis, kur nepalicis.

Ein Mann in der Gegend von Cēsis wurde täglich vom Fieber geschüttelt: Zu Beginn schüttelte es ihn einmal, später sogar zweimal täglich. Zur bestimmten Stunde packte es ihn und zur bestimmten Stunde ließ es ihn wieder los. Eines Tages begab sich der Mann kurz vor der Stunde, zu der das Fieber ihn zu packen pflegte, an den See, legte sich in Boot, stieß sich vom Ufer ab und lugte nun über den Bootsrand, ob etwas geschehen werde. Ja, ganz recht: kurz darauf kommt ein feiner Herr in Hut und gestreiften Hosen ans Ufer. Er hält das Zaumzeug in der Hand und sucht nach seinem Pferd, indem er es mit dem Ruf: "Kož, kož, Ķožiņ," zu locken versucht. Als er ihn jedoch nirgends erspähen konnte, wandte er sich um und sagte im Weggehen, sein "Kožiņš" sei doch da gewesen, aber dann plötzlich verschwunden.