Vīrs ar sievu bijuši vienā naktī muižas šķūnī siena zagt. Pietaisa viens nastu i otrs un, uz galvām sacēluši, nāks nu uz māju. Vīram bijusi mazāka nasta, sievai lielāka. Gājuši, gājuši kādu gabalu, ta tas vīrs iesācis žēloties: šā nasta esot nevēstī smaga, būšot vai jāsviež zemē. Bet tā sieva viņu piebārusi. Kā t' nu vēl negudrošot! Šai tak esot lielāka nasta, ir tad vēl domājoties ar šito pašu iestiepienu tikt mājā. Bet tas vīrs vaidējis visu ceļu. Beidzot tak tikuši sētā. Raisīs nu nastas vaļā. Izraisa ta sieva savu — nekā, viss labi; raisa vīrs — ak tu manu dieniņu! Izšaujas no nastas tāda kā uguns čūska un locīdamās šņākdama ceļas gaisā un — švirks! pa gubeņa brodiņu (ģēveles galu) laukā. Vīram bijis gadījies iesiet muižas siena-pūķi savā nastā.

Ein Mann und seine Frau waren eines Nachts in der Scheune des Gutshofes, um Heu zu stehlen. Jeder band ein ordentliches Bündel Heu in ein Tragetuch. Dann nahmen sie die Last auf den Kopf und machten sich auf den Heimweg. Die Last des Mannes war etwas kleiner als die der Frau. Nach einer Weile begann der Mann zu klagen, seine Last sei ungeheuer schwer, er werde sie wohl abwerfen müssen. Die Frau schalt ihn aus — was falle ihm nur ein! Sie habe gewiss eine noch schwerere Last, wolle sie aber ohne abzusetzen heimtragen. Der Mann stöhnte den ganzen Weg. Schließlich kamen sie auf ihrem Hof an. Dort lösten sie die Tragtücher. Die Heulast der Frau war in Ordnung. Aber aus dem Heubündel des Mannes schoss etwas wie eine feurige Schlange hervor, die sich in die Luft erhob und davonflog. Der Mann hatte das Pech gehabt, den Heudrachen des Gutshofes in seinem Bündel zu haben.