Ceļavīri braukdami uz Rīgu gulējuši Naglas krogā. Viens ceļavīrs izgājis laukā un ieraudzījis pūķi pa gaisu ejam. Ar savu vārdošanu viņš piesējis pūķi pie sētiņas posma un sacījis, lai nu raustoties pie sētiņas līdz rītam. Rītā braukdams projām, uzšāvis kādas reizes ar pātagu un palaidis vaļā, un tad sacījis uz citiem ceļavīriem, gan nu redzēšot, kam tas pūķis piederēšot. Vēl nebijuši necik tālu pabraukuši, kad ieraudzījuši, ka vienam saimniekam rija degusi.

Fuhrleute, die nach Riga fuhren, übernachteten in Nagļi-Krug. Einer der Männer war hinausgegangen und erblickte einen Drachen, der in der Luft flog. Er kannte die Worte, die einen Drachen anhalten können, und band den Drachen an den Zaun, indem er sagte, er solle bis Morgen angebunden bleiben. Als sie am nächsten Morgen weiterfuhren, versetzte er ihm ein Paar Peitschenhiebe und entließ ihn. Zu den anderen Fuhrleuten sagte er, dass man ja nun bald sehen werde, wem der Drache gehöre. Sie waren noch nicht weit gekommen, als sie sahen, dass die Korndarre eines Bauern brannte.