Smiltenes muižas rijkurim bijušas reiz briesmas. Kurinājis rijas krāsni — bijis ap pusnakti — te pamanījis: atveŗas rijas durvis un ienāk lielskungs — koka kāja klaudzējusi, misiņa pakauša puse spīdējusi. Lielskungam kaŗā bijis nošauts puspakausis un nošautā puspakauša vietā dakteŗi tam pielikuši misiņa pusi. Ienācis lielkungs rijā un apstājies pie rijkuŗa. Labu laiciņu klusēdams stāvējis un skatījies uz krāsnkuri. Tad izvilcis no ķešas dārgu papirosu maku un iedevis rijkurim vienu papirosu. Pēc tam lielskungs tūliņ aizgājis. Kad rijkuris piegājis pie krāsns, iekāpis krāsns bedrē un izvilcis no krāsns pagali, ko aizpīpēt, tad no brīnumiem palicis vai gluži mēms: papirosa vietā tas mutē turējis gaiļa kāju.

Einmal hatte der Darrofenheizer des Smiltene-Gutshofes ein gefährliches Erlebnis. Er schürte das Feuer im Ofen — es war um Mitternacht. Da sieht, er: die Tür öffnet sich, der Großherr kommt herein: das Holzbein klappert, der messingne Hinterkopf glänzt. Man hatte dem Herrn im Kriege den halben Hinterkopf abgeschossen, die Ärzte hatten einen messingnen Hinterkopf angefertigt. Der Großherr betrat die Korndarre und blieb neben dem Darrofenheizer stehen. Er stand und sah eine ganze Weile den Darrofenheizer schweigend an. Dann zog er ein teueres Zigarettenetui aus der Tasche und bot dem Darrofenheizer eine teuere Zigarette an. Kurz darauf verließ der Großherr die Korndarre. Als der Darrofenheizer ein glühendes Holzscheit aus dem Ofen nahm, um die Zigarette anzuzünden, sah er mit großer Verwunderung, dass er statt der Zigarette ein Hahnenbein im Mund hielt.