Nurmuižas Dižsēnās dzīvojusi senāk veca sieviņa, ko visi saukuši par jumpraviņu, bet viņa nekādus garus nav baidījusies. Reiz naktī pie viņas pielīdis jaunskungs ar suņa galvu, bet viņa tik noglaudījusi to un mierīgi pateikusi: "Ko tu nu nāc pie manim, ej labāk kur tev jāiet!" Tad sacēlusies liela vētra, visās malās šņācis un krācis, bet velns pazudis.

Auf dem Dižsēni-Hof von Nurmuiža lebte früher ein altes Frauchen, das alle Leute das "Jungferchen" nannte. Es hatte keine Angst vor Geistern. Eines nachts kam ein Jungherr mit einem Hundskopf zu ihr gekrochen, aber sie streichelte ihn nur und sagte ganz ruhig: "Was kommst du denn zu mir? Geh doch lieber, wo du hingehen musst!" Da erhob sich ein gewaltiger Sturm, er rauschte und brauste, aber der Teufel verschwand.